เรื่องของเรอัล มาดริด

ตลาดซื้อขายนักเตะครึ่งฤดูกาลเปิดยังไม่ทันไร เรอัล มาดริดได้ตัวนักเตะใหม่แล้วครับ เป็นกองหน้าฝีมือฉกาจจากโรม่า อดีตแชมป์เซเรียอา อิตาลี โดยโรมาที่กำลังถังแตกต้องรีบขายเจ้าแบดบอย-อันโตนิโอ คาสซาโน่-ออกจากกรุงโรมก่อนจะไม่ได้ค่าตัวสักยูโร เพราะคาสซาโน่ซึ่งเหลือสัญญาอยู่เพียงแค่หกเดือนจะสามารถเซ็นสัญญากับทีมใหม่ได้ทันที การมาของคาสซาโน่ถือเป็นการย้ายทีมตามธรรมดาของวงจรชีวิตนักเตะ แต่กับทีมใหม่ของเขา เรอัล มาดริด อยากจะลองวิจารณ์การจัดการทีมสักหน่อย เพราะดูเหมือนจะเป็นการแก้ปัญหาที่ไม่ตรงจุดนัก

ในฤดูกาลนี้ เรอัล มาดริดประสบความตกต่ำอย่างเกินมาตรฐานลงไปมาก ทั้งๆ ที่บรรดานักเตะซูปเปอร์สตาร์ยังอยู่กับทีมล้นเหลือ ไม่ว่าจะเป็นราอูล กอนซาเลซ, โรนัลโด้, โรเบอร์โต คาร์ลอส, ซีเนอดีน ซิเด๋อ เอ้ย! ซีดาน, โรบินโญ่, เดวิด เบคแค่ม หรือแม้กระทั่งฮูลิโอ บาปติสต้า แต่ผลงานในสนามเหมือนยังหาตัวเองไม่เจอ โดนทีมไม่ว่าเล็กหรือใหญ่กระซวกประตูเป็นว่าเล่น จนหล่นลงไปอยู่ในอันดับที่ห้าของตารางแล้ว ในขณะที่ทีมคู่แข่งอย่างเจ้าบุญทุ่มบาร์เซโลนา ผลงานดีเอ๊า ดีเอา.. ทะยานสู่อันดับหนึ่งของตารางอย่างมั่นใจ แรงไม่มีตก และดูเหมือนจะเข้าป้ายแชมป์ลา ลีกาอย่างง่ายดาย

เรอัล มาดริดมีชื่อเสียงขจรขจายไปทั่วโลก หลังจากที่ท่านประธานฟลอเรนติโน่ เปเรซ นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ของยุโรปเข้ารับตำแหน่งประธานสโมสร พร้อมคำขวัญ "เราจะคว้านักเตะระดับโลก อย่างน้อยปีละคน" ตั้งแต่นั้นมา บรรดานักเตะบิ๊กเนม เริ่มเก็บข้าวของเข้ามาสู่ชายคารั้วซานติอาโก เบอร์นาเบวปีละคน สองคน ตั้งแต่หลุยส์ ฟิโก ซึ่งไปกระชากมาจากทีมคู่แข่งแดงเลือดหมู น้ำเงิน, ซีดาน จากทีมม้าลายจูเวนตุส หลังจากสร้างชื่อในฟุตบอลโลก บอลยูโร และแชมป์ยูโรเปียนคัพ, โรนัลโด้ จากการกลับมาลงสนามพร้อมตำแหน่งดาวซัลโวฟุตบอลโลก, เบคแค่ม จาก-- จากอะไรไม่รู้ เพราะผมคิดว่าเดวิดไม่ใช่นักเตะระดับโลก มีเพียงการโยนบอลที่แม่นยำ(ซีดานก็โยนได้) การเล่นที่ทุ่มเท(วิ่งเยอะๆ หน่อย นักเตะดาดๆ ที่ไหนก็ทำเป็น) แต่เดวิดเป็นนักบอลที่ดังกว่าดารา สามารถดึงดูดแฟนบอลได้ดี มีผลทางด้านการขายของที่ระลึก ขายเสื้อ, โรบินโญ่ นักเตะดาวรุ่งพรสวรรค์สูงจากซานโตส เจ้าของฉายา เปเล่คนใหม่, หรือไมเคิล โอเว่น เบบี้โกลจากลิเวอร์พูลที่โดนหลอกมาเป็นตัวสำรองอยู่หนึ่งปี ก่อนจะขายให้นิวคาสเซิล ทำกำไรไปหลายล้านปอนด์

ปัญหาของเรอัล มาดริดอยู่ที่ไหน
ข้อแรกนี่ ผมว่าอยู่ที่ทั่นประธานครับ เพราะนโยบายกาแลคติกอสของทั่น ทำให้กลายเป็นข้อผูกมัดในตัว นักเตะที่มีชื่อเสียงในระดับโลกนั้น ส่วนใหญ่จะเป็นกองหน้าซะมากกว่าตำแหน่งอื่น เพราะคนทำประตู ย่อมเข้าหูเข้าตาเป็นที่รู้จักของสื่อหรือคนดูมากกว่าตำแหน่งอื่น หรือถ้าพอจะทาบได้บ้างก็เป็นกองกลางสุดคลาสสิกอย่างโรนัลดินโญ่ หรือมิชาเอล บัลลัคที่ทั้งปั้นเกมส์และยิงประตูได้เป็นกอบเป็นกำ ฟลอเรนติโน่ เปเรซเลือกที่จะซื้อนักเตะ โดยไม่ถามความต้องการของทีมหรือโค้ช แต่(ผมคิดว่า)เลือกตามใจตัวเองและแฟนบอลมากกว่า ทำให้ทั้งทีมมีแต่กองหน้าเดินชนกันเต็มไปหมด จนเลือกไม่ถูกว่าจะเอาใครลงดี เมื่อผลงานไม่ได้ดังเป้าหมาย คนซวยเลยต้องเป็นโค้ชแทน สองสามปีมานี้ เรอัลเปลี่ยนโค้ชบ่อยมาก แต่ละคนมีระยะเวลาการทำทีมไม่นานนัก
การแก้ไข - เอาบิ๊กเนมตำแหน่งอื่นมาบ้าง เช่น
กองกลาง พวกมิชาเอล บัลลัค, แฟรงค์ แลมพาร์ด, โรนัลดินโญ่, มิคาเอล เอสเซียงหรือกาก้า เป็นต้น (ยังสงสัยไม่หายว่าปล่อยตัวมาเกเลเล่ไปให้เชลซีได้ยังไง ทั้งๆ ที่ตัวกวาดบอลในทีมไม่มีทดแทนสักคน)
กองหลัง อย่างริโอ เฟอร์ดินานด์, จอห์น เทอร์รี่, ฟาบิโอ คันนาวาโร, แอชลีย์ โคล(มีแต่นักเตะอังกฤษเนาะ) ล่าสุดดึงตัวซิซินโญ่ แบกขวาจอมบุกจากเซา เปาโลมาแล้ว (ลองคิดเล่นๆ ดูครับว่า ซ้าย-คาร์ลอส ขวา-ซิซินโญ่ จอมบุกทั้งคู่ ขึ้นทำเกมส์พร้อมกัน จะเหลือหลังกี่คนเอ่ย ฝ่ายตรงข้ามจะหวานหมูแค่ไหน)
ผู้รักษาประตู ใช้บริการของอิเกร์ คาสิยาสก็พอไหวครับ รับได้(ผมชอบฟอร์มของคาร์สิยาสในช่วงขึ้นมาใหม่ๆ มาก โดยเฉพาะนัดที่ชุดขาวบุกมากำราบทีมกู เอ๊ย! ทีมผมปีศาจแดงถึงถิ่น ในบอลยูโรเปียนคัพเมื่อหลายปีก่อน) แต่จะเอาเจ๋งๆ ก็ต้องเบอร์หนึ่งของโลกล่ะครับ จานลูจิ บุฟฟ่อน นายทวารสุดหล่อจากทีมแห่งตูริน

ข้อสอง ก็ยังเป็นทั่นประธานเปเรซอยู่เหมือนเดิม แถมแฟนบอลในสนามอีกนิดหน่อย จากความใจร้อนต้องการความสำเร็จแบบทันทีไม่อยากรอ ตามธรรมเนียมของทีมใหญ่ๆ ทำให้ความกดดันบนบ่าทั้งสองข้างของโค้ชผู้ใดก็ตาม ที่จับพลัดจับผลูมากำราบซูเปอร์สตาร์แถวนั้นเพิ่มขึ้นอย่างไม่จำเป็น แต่ละคนมีเวลาไม่นานนักในการพิสูจน์ตัวเอง เมื่อทำไม่ได้ดั่งความคาดหวังอันสูงลิ่วจึงโดนปลดอย่างง่ายดาย
ข้อแก้ไข ใจเย็นๆ ลงบ้าง บางทีความสำเร็จอาจซื้อไม่ได้ง่ายนัก ดูอย่างอริร่วมลีกอย่างบาร์เซโลน่ายังเคยให้โอกาสแฟรงค์ ไรจ์การ์ดตั้งปีนึงเลย ก่อนจะตั้งหลักหาจุดร่วมของทีมและโกยอ้าวหนีใครๆ ไปอย่างที่เป็นอยู่ในขณะนี้
ในการนี้ผมเสนอแนะจอมคนอหังการนามโจเซ่ มูรินโญ่ครับ ยืมตัวจากโรมัน อบราโมวิชมาเต๊ะจุ๊ยแถวๆ ซานติอาโก เบอร์นาเบวสักสองสามปี สถานการณ์คงดีขึ้น หรือจะใช้บริการเจ้าเก่าอย่างจอมเฮี้ยบฟาบิโอ คาเปลโลก็น่าดูชม ว่าแต่ว่าเชลซีกับจูเวนตุสจะยอมหรือเปล่าเท่านั้นเอง

ข้อสาม นักเตะเหล่ากาแลคติกอสทั้งหลายที่ประสบความสำเร็จอย่างสูงมาแล้ว หลายคนมีค่าเหนื่อยต่อวีกที่สูงมาก(แสนปอนด์หรือเจ็ดจุดห้าล้านบาท-ได้เลกซัส LS430 คันนึง) ที่ผมอาจหาทั้งชีวิตได้ไม่เท่า(อิจฉาครับ อิจฉา..) ชื่อเสียง ความมั่นใจเต็มเปี่ยม ทำให้การบริหารทีมยุ่งยากกว่าปกติ ต้องใช้จิตวิทยาขั้นสูง การดรอปนักเตะแต่ละคนต้องมีปัญหามากมายที่ต้องคำนึง เช่น ความไม่พอใจของนักเตะที่อาจร้องขอย้ายทีม สปอนเซอร์ การถ่ายทอดสด ความคาดหวังของแฟนบอล แทนที่จะเป็นแต่เพียงเรื่องของแทคติกในสนามอย่างเดียว ปัญหานี้จึงถือได้ว่าเป็นปัญหาที่ไร้สาระอย่างสิ้นเชิง เรื่องอะไรที่เกี่ยวกับศักดิ์ศรีนี่ดูเหมือนจะไร้สาระทุกทีเลยนะครับ
การแก้ไข ลดอีโก้ของนักเตะเหล่านั้น(โดยการขอร้องตรงๆ, ใช้โค้ชจิตวิทยาเก่งๆ หรือออกกฏกำราบ) ซึ่งแทบจะเป็นไปไม่ได้ จึงเสนอแนะให้เปลี่ยนนโยบายเป็นซื้อนักเตะระดับโลกสองปีคนแทน เพื่อลดความคับคั่งของซุปเปอร์สตาร์ และเลือกเอาดาวรุ่งพรสวรรค์สูงมาแทน เป็นการซื้ออนาคตไปในตัว เผลอๆ ขายทำเงินได้อีกทาง

ปัญหาดังที่กล่าวมา ไม่ได้ซับซ้อนเกินกว่าที่แฟนๆ ราชันชุดขาวหรือบอร์ดบริหารจะคิดได้ แต่ไม่เข้าใจเหมือนกันว่า ทำไมเรื่องเหล่านี้ถึงไม่ลอยไปเข้าหูท่านประธานจอมโปรเจคบ้าง บทวิเคราะห์เกี่ยวกับเรื่องเหล่านี้น่าจะหาอ่านได้ตามหนังสือพิมพ์ในสเปนอย่างอาส หรือมาร์ก้า แต่ความล้มเหลวก็ยังปรากฏอยู่กับทีมราชันชุดขาวต่อไป โดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลงเมื่อใด การซื้ออันโตนิโอ คาสซาโน่อาจทำฮือฮาได้พักใหญ่ๆ แต่คงไม่ช่วยแก้ปัญหาทีมเวอร์ก การทำประตูได้น้อยหรือลดการเสียประตูได้อย่างเป็นรูปธรรม นอกจากจะอดคิดไม่ได้ว่าจะหลอกเจ้าแบดบอยเข้ามา ก่อนจะจับเป็นตัวสำรองรับค่าเหนื่อยสักปี สองปี แล้วเฉดหัวออกไปขายทำกำไรอย่างที่ทำกับเบบี้โกลนั่นเอง